We zijn allen Afghaanse vluchtelingen

Die dag, erg geraakt door het verhaal van de betoging die de avond voordien met geweld werd onderdrukt, ga ik naar de Troonstraat nr 127, om me op de hoogte te stellen van de vierhonderd Afghanen die het gebouw al drie weken lang bezetten…



afghans1Alles is begonnen op 26 september… Die dag, erg geraakt door het verhaal van de betoging die de avond voordien met geweld werd onderdrukt, ga ik naar de Troonstraat nr 127, om me op de hoogte te stellen van de vierhonderd Afghanen die het gebouw al drie weken lang bezetten…

—–
“De wet is de wet, maar soms moet de wet veranderd worden, als het een slechte wet is, anders zouden we nog in slavernij leven.” Daniel Alliët, pastoor van de Begijnhofkerk (Brussel)
—–
—–
Auteur: Isabelle Marchal
(Vertaling : Bernard De Witte)

—–
Als ik er aankom is hun uitdrijving reeds aan de gang. Op het voetpad wonen Afghanen, sympathisanten, journalisten en nieuwsgierigen het schouwspel bij, verstijfd en onmachtig, gechoqueerd en verdrietig. Zelfs deze politieman lijkt zich vragen te stellen over de taak die hij vandaag moet uitvoeren… Enige dagen voordien had Yvan Mayeur, toen nog Voorzitter van Samusocial en van het OCMW van Brussel stad zijn verontwaardiging gespuid in de pers : deze bezetting was een daad van geweld tegen de daklozen en tegen hen die zich met hen bezighouden », een « catastrofe voor het winterplan » : daarenboven moesten aanpassingswerken starten op 1 oktober. Er was dan ook een procedure gestart in naam van Samucocial, vertegenwoordigd door Meester Marc Uyttendael, om de Afghanen uit te zetten.

Nochtans laat Samusocial de avond voordien weten het gebouw niet langer te willen behouden. Maar de uitzetting daarentegen blijft behouden. Men kan zich dan ook afvragen of dat alles wel wettelijk is… En als de Afghanen uitgezet worden, waarom dan het gebouw niet langer willen behouden ? Yvan Mayeur sprak van aanpassingswerken, wat is daarvan waar ? Wat was de aard van die werken die anderhalve maand zouden duren ? Men dacht dat het bedoeld was om aangepast sanitair te voorzien, om een oud kantoorgebouw te veranderen in een deftig onderkomen voor het winterplan. Maar voor die werken is er toelating nodig. En als men de stedebouwkunde site van het Brussels Gewest raadpleegt, dan haalt het niets uit om in te zoomen op Troonstraat 127, er is niets dat hierop gelijkt.

De wet is de wet.

Maar ongetwijfeld zal men ons uitleggen dat het enkel gaat om lichte aanpassingen (installatie van bedden en divers meubilair)… Yvan Mayeur, die zopas de eed heeft afgelegd als burgemeester van de stad Brussel, zal ons ook uitleggen waarom er anderhalve maand nodig is om bedden en kasten te installeren. Of nee, ik geloof dat hij ons niets zal zeggen : de interviews op dit ogenblik zijn eerder gericht op de new look van de burgemeester die voortaan een das zal moeten dragen. Dat is uiteraard een essentiële informatie !

30 september, uitzetting uit de Heilig-Kruis kerk

Nu ze verjaagd zijn uit de Troonstraat, menen de Afghanen een onderkomen te kunnen vinden in de Heilig-Kruiskerk waar ze tien jaar geleden al een collectieve actie hadden gevoerd. Maar de nieuwe pastoor van de parochie verstaat het zo niet… De politieagenten, die het niet op prijs stellen gefotografeerd te worden, zijn nerveus. Een politieagent fotograferen in de uitoefening van zijn ambt zou “onwettelijk” zijn en « doorlopen aub » wordt vertaald door « Raus ! » Nochtans, ondanks zijn arrogantie, vergist deze politieagent zich als hij zijn recht op de foto doet gelden : « “Het argument van het privéleven of het recht op de foto is ondergeschikt aan het recht op democratische controle (…).” Nog precieser kan men stellen “dat kan ingeroepen worden zowel door journalisten als door gelijk welke persoon die een dergelijke rol uitoefent.” (Olivier Stein, advocaat gespecialiseerd in zaken van politiegeweld).

(geburen solidair met de Afghanen in gevaar)

De Afghanen vertrekken via de achterdeur van de kerk, op zoek naar een nieuw onderkomen… Na enkele dagen te hebben doorgebracht in een sportzaal van de ULB, bezetten ze een oud gebouw van de RVA, steenweg op Charleroi.

Kijk papa, ik ben in de gevangenis…

Mijn eerste Afghaanse vriend is de vader van dit jongetje. Hij heeft een commentaar geplaatst op mijn facebook tijdslijn : Het is mijn zoon, en als hij die foto zag zei hij : Kijk, ik ben in de gevangenis… Die dag proberen politieagenten gestuurd door Charles Picqué, burgemeester van Sint-Gillis, nogmaals om de Afghanen te doen verhuizen (= uitzetten), maar de sympathisanten die ter plaatse zijn aangekomen verijdelen die poging. Geen enkele van hen kan echter in het gebouw zelf geraken, geen enkele Afghaan geraakt buiten, en het is doorheen het traliewerk van de bouwwerf dat men brood, water, fruit… doorgeeft … of dat men het verhaal van Sneeuwwitje en de zeven dwergen voorleest voor dit kind. Ondanks de omstandigheden blijven de Afghanen glimlachen omwille van deze steunbetuigingen.

Deze keer willen de politieagenten niet meer gefotografeerd worden en zijn ze buitengewoon zenuwachtig. Een van hen vraagt me mijn identiteitskaart, geen probleem, ik heb me niets te verwijten. Hij dreigt met represailles als ik de foto publiceer die ik van zijn collega genomen heb “en bovendien zijn overste” (hij zal zeker bevorderd worden). Ik herhaal dat het niet verboden is, de dialoog ‘draait rondjes’, ik laat hem en blijf foto’s nemen van de Afghanen… De wet is de wet. Enige dagen later keren de Afghanen terug naar het gebouw in de Troonstraat, de manifestaties blijven doorgaan.

22 oktober, brutale politiecharge

De blik van deze vrouw in de auto, wachtend voor het rode licht, is veelzeggend, wanneer ze deze scène bijwoont… Daarbij weet ze niet dat voordien, toen de Afghanen een geweldloze zitactie voerden, de politie een charge heeft uitgevoerd en zonder onderscheid traangas heeft gebruikt tegen vrouwen, kinderen, mannen, ongeacht hun leeftijd, ze weet niet dat een commissaris de nek van een Afghaan secondenlang in een houdgreep heeft omkneld, en als we riepen om ten minste de vrouwen en kinderen buiten de omsingeling te laten gaan, een politie agent antwoordde : Ik zie hier geen vrouwen noch kinderen, ik zie slechts beesten…
« Alle dieren zijn gelijk, maar sommigen zijn gelijker dan anderen » (George Orwell, Animal Farm)

De wet is de wet.

Wanneer hij geïnterpelleerd werd over politiegeweld dat een maand ervoor had plaatsgevonden op dezelfde plaats antwoordde (ex-) burgemeester van Brussel, Freddy Thielemans, dat de reden en de vorm van de interventie gerechtvaardigd waren, waarbij hij terloops opmerkte « dat hij niet aanvaardde dat volwassenen hun kinderen gebruiken als menselijk schild, in manifestaties waarvan ze (de kinderen) de betekenis niet verstaan » …

Het debat maakt ophef : kinderen in manifestaties, voor of tegen ? Hoedat we daaraan niet gedacht hadden, en zeker contra, men moet wel erg onbedacht zijn om met kinderen te betogen ! Maar als de kinderen niet komen en bij hun moeder blijven, dan is de politie nerveus en denkt ze dat men iets slechts in het schild voert… Wat ze ook doen, het is nooit goed, uiteindelijk. En wat dan nog, geen kinderen in manifestaties, wat dan voor morgen ? Geen vrouwen ook meer ? En terwijl men toch bezig is, ook de ouderen uitsluiten, omdat ze niet meer in staat zijn te lopen. Op een dag zullen er nog enkel manifestaties zijn, oog in oog, met mannen die in staat zijn te vechten en dan zal men dat oorlog noemen !

Ten andere is het, in de hoofden van sommigen, reeds oorlog, anders zouden ze niet spreken van « menselijk schild »… Het is waar dat de (nu ex-) burgemeester van Brussel stad zich zelfs niet meer zal moeten inspannen om voor socialist te spelen : zijn natuurlijk temperament van promotor/ondernemer/speculant past wonderlijk in het project NEO, dat mega-mega commercieel centrum (waarvoor?) op het Heizel plateau, verbonden met het project van het nieuwe nationaal voetbalstadion (Waarvoor? O ja, om economische opbrengsten te genereren : voor wie ?). De prioriteiten van de socialisten blijven blijkbaar verrassend…

De Begijnhofkerk
« Als ik een aalmoes geef aan een arme, dan noemt men me een heilige. Als ik vraag waarom hij arm is, dan word ik voor communist aangezien. »

Deze zin van Dom Helder Camara, een Braziliaanse bisschop (1909-1999), wordt vaak aangehaald door Daniel Alliët, pastoor van de Begijnhof parochie waar de Afghanen onderdak hebben gevonden. En deze prangende vraag is steeds dezelfde, het maakt niets uit of de arme Belg, Tsjech of Chinees is. Of dat hij Afghaan is en zonder papieren. Men kan zich ook afvragen waarom de Afghaanse vluchteling zijn land is ontvlucht. Waarom wordt op de site van het Ministerie van Buitenlandse Zaken vermeld dat elke reis naar Afghanistan te mijden is omwille van het gevaar in dat land, waarom zou het dan ineens veilig zijn voor de Afghanen die men terugstuurt ? Waarom wordt dit land onderverdeeld in veilige en onveilige zones als men weet dat de situatie er overal instabiel is ? Waarom wordt Kaboel als een veilige stad beschouwd als een aanslag vijftien dagen geleden er 13 doden heeft gemaakt ? Waarom wordt de luchthaven door het Belgisch leger bewaakt als Kaboel veilig is ?

Waarom werd Aref vermoord, niet lang na zijn terugkeer, in e
en zogenaamde veilige zone ? En door wie ?

 

Freddy Roosemont, Directeur van de Dienst Vreemdelingenzaken heeft deze vraag opgelost op een subtiele manier die alles zegt over zijn geestestoestand : « Daar kan men niet op antwoorden, maar goed, alle Afghanen zijn een beetje extremist, denk ik ! » Mooie neutraliteit en mooi professionalisme vanwege deze Directeur die ongetwijfeld dacht dat hij in het Café du Commerce was. Het klopt dat hij naar de Begijnhofkerk is gekomen, niet voor een discussie, maar voor een infosessie waarin hij aan de Afghanen postkaarten heeft uitgedeeld over de « vrijwillige terugkeer. »

Belgen en Afghanen, samen hebben we er confetti van gemaakt. Samen hebben we gescandeerd « We want Justice ! »Als we het konden overdoen, dan zouden we het op dezelfde manier overdoen !

En zeggen dat Aref, zoals het merendeel van de Afghanen zonder papieren vandaag, werkte, belastingen betaalde, de economie van het land deed draaien… voordat een kortzichtige administratie, geleid door een onbeschaafd personage zonder klasse, hem het statuut van vluchteling heeft geweigerd ! En zeggen dat men mensen terugstuurt naar een land in oorlog, terwijl men de rode loper uitrolt voor fiscale bannelingen, voor acteurs ver over hun hoogtepunt en voor vrienden van dictators uit de ex-USSR, dat men zich haast om er ereburgers van te maken, zelfs mafiosi die hier hun geld komen witwassen krijgen de Belgische nationaliteit met de hulp van onze politici… De wet is de wet. Welke wet ? De wet van de sterkste die de zwakste verplettert ? Deze van de rijke die alle rechten heeft en de arme, geen enkele ? De wet van de jungle dus, met daarbovenop speculatie… En zeggen dat onze verantwoordelijke politici vandaag als kompas voor hun programma (een maatschappelijk project bestaat al lang niet meer) enkel de opiniepeilingen gebruiken waarop ze surfen op effecten van berichten, een populistisch artikel of een populair volksfeest waar ze handjes gaan schudden… Dat Maggie De Block op kop staat in de peilingen doet de hele regering glimlachen ! Alle stemmen die ze vergaart zullen niet naar de N-VA gaan, en deze heren en dames zullen hun kostbaar postje van minister behouden; terwijl enfin, die 450 Afghanen zonder statuut, welk belang heeft dat nu eenmaal ! Het belangrijke is aan de macht te blijven en niet over “mensenrechten’ te praten tenzij het gaat om hulde te brengen aan verre gevallen, in tijd of in ruimte, of hulde aan overledenen, zoals enkele dagen geleden wanneer Elio di Rupo, Rudy Demotte, Kris Peeters en Didier Reynders aanwezig waren op de uitvaart van Nelson Mandela, op 10 december, Internationale Dag van de Mensenrechten. Die dag, om 6 uur ‘s morgens, werd een Afghaanse vluchteling, die reeds 4 maanden opgesloten zat in een gesloten centrum, op het vliegtuig gezet, richting Kaboel. Die dag waren twee van de hongerstakers uit solidariteit met de Afghanen reeds aan hun 18de dag…

Dat alles onder de oorverdovende stilte van de media, die teveel bezig zijn om publiciteit aan te trekken, naast het plaatsen van artikels waar die publiciteit goed tot zijn recht komt… Het ziet ernaar uit dat ze eindelijk uit hun stilzwijgen raken : het is hoog tijd ! Tijd dat journalisten hun werk van journalist doen ! Tijd dat de politici hun werk van politici ten dienste van de burgers doen, en niet uitsluitend ten dienste van de markten of wapenhandelaars, die wapens waarvoor de Afghaanse vluchtelingen hun land ontvluchten.

« Indien ik iets wist dat nuttig was voor mijn familie maar niet voor mijn vaderland, dan zou ik proberen het te vergeten. Als ik iets wist dat nuttig was voor mijn vaderland maar schadelijk voor Europa, of iets dat nuttig was voor Europa maar schadelijk voor de mensheid, dan zou ik dat als een misdaad beschouwen.» (Montesquieu, 1689-1755).
(foto Laurence Vray)

Ja ik weet wel, vandaag, is het beter ééndaagse stars van de televisierealiteit te citeren als men tamtam wil maken en/of stemmen wil winnen, likes te sprokkelen op facebook of nog getwitterd worden in maximum 140 tekens, waarvan 4 om te schrijven « LOL! » Maar het doel van het leven is niet veel tamtam te maken… en als we willen dat de wereld morgen nog op iets trekt, als we willen doorgaan met beschavingslessen te geven aan anderen, dan zal het op een dag nodig zijn te stoppen zich te wentelen in wat het menselijk wezen als meest stupide voortbrengt en het debat een beetje brengt boven het niveau van flauwe grappen waarvan sommigen denken dat ze zich daaraan moeten onderwerpen om enkele stemmen te ronselen!

Dit klein Afghaans meisje dat me bekijkt, met een glimlach, vol vertrouwen, welwillend zelfs, is nu gegijzeld door uw electorale berekeningen en door uw verleidingspogingen ter wille van uw electoraat. Zeker, gezinnen worden niet meer buitengezet, dat klopt. Maar men ontneemt de ouders het recht om te werken om hun kinderen te kunnen voeden, om ze een dak boven hun hoofd te geven, om hen toe te laten naar school te gaan om te leren, of naar het hospitaal als ze ziek zijn… Toppunt van de lafheid en het cynisme van de Belgische Staat die de verantwoordelijkheid afschuift op de ouders voor een onmogelijk in te beelden « vrijwillige terugkeer » naar een land in oorlog.

De wet is de wet. Welke wet ? Die van Pontius Pilatus ? Op hoeveel stemmen schat U het leven van dit meisje en van de 450 Afghanen die, zoals zij, geen statuut hebben ? Hoever zult U het onaanvaardbare drijven vooraleer te ontwaken en de schade te bekijken ?
Voor de hongerstakers, solidair, edelmoedig, beslist, dringt de tijd ! Het is bijna te laat voor een leefbare maatschappij : de bruine golf is hier reeds en om ze met argumenten tegen te gaan, eerder dan te beweren ze te sussen door ze te pamperen, zijn de rangen dun gezaaid ! Het gaat om meer dan om het lot van de Afghanen nu, want als wij aanvaarden dit onrecht te laten doorgaan, dit politiegeweld, deze intimidaties van solidaire burgers, deze toepassing van wetten met variabele interpretatie … dan is de deur open voor gelijk welke afwijkingen. Voor allen, in etappes. Wij zijn misschien niet met velen maar toch, we zijn meer dan enige enkelingen die onvoorwaardelijk neen zeggen aan deze maatschappij die ontspoort, en iedere dag wat meer zeggen om de Afghanen en hun gewettigde eisen te ondersteunen.
En terwijl U met uw neus geplakt zit op de verkiezingen zullen we een feest houden met de Afghanen. Op 18 december zal er muziek zijn, er zal gelachen worden, er zullen ontmoetingen zijn, hoop…
En wat er ook gebeuren mag, die avond na het feest, zullen we inslapen met ons hart in de wolken.
https://www.youtube.com/watch?v=iEr5ICWsO1w They keep singing !

Op 22 december, na 3 dagen stappen, 70 km van Brussel naar Bergen, zijn we op bezoek gegaan op het terrein van Eerste Minister Elio Di Rupo. Wij zijn de straten van Bergen opgegaan terwijl wij Bella Ciao zongen.

Na een nacht aan de voet van het stadhuis, in tenten of zelfs op de grond, hebben we de belofte gekregen voor een onderhoud met de Eerste Minister. Maar de voorstellen vielen maar magertjes uit. Op een volgende mars geprogrammeerd van 11 tot 13 januari zullen we naar Gent trekken, in Vlaanderen, om de bevolking te ontmoeten in dezelfde geest van openheid voor dialoog die we tot nu toe aangewend hebben. Een avontuur dus om op te volgen…

27/01/2013
Tot nu toe is er op geen enkele individuele aanvraag, ingediend na de ontmoeting met de Staatssecretaris en de Eerste Minister, een gunstig antwoord gekomen… Twee mensen werden naar Kaboel uitgewezen, en we kregen bericht over twee anderen, waarvan een die op dinsdag 28 januari moest doorgaan.
Het collectief van de Afghanen vraagt :
* Een moratorium op de uitwijzingen naar Afghanistan * Een verblijfsvergunning voor al de Afghaanse vluchtelingen die in België verblijven * Een onafhankelijke enquête over de situatie in Afghanistan * Een herziening van de Belgische migratiepolitiek * De vrijlating van de Afghaanse kameraden die in gesloten centra worden vastgehouden. * De terugkeer naar België van de uitgewezen Afghanen

We zijn allen Afghaanse vluchtelingen…

Jawadjan heeft Afghanistan verlaten toen hij zes jaar oud was, met zijn ouders. In dat land heeft hij enkel verre neven die hij om te zeggen nooit heeft gekend. Hij lijdt aan epilepsie en het is daarenboven voor medische redenen dat de vlucht van verleden week geannuleerd werd (zoals bericht).
We moeten geloven dat hij intussen genezen is, want deze dinsdag 28 januari ‘s morgens is hij uitgewezen…
Wat deze man betreft die liever zijn gezicht niet laat zien, hij is gekwetst aan de handen als gevolg van een aanslag die zeven mensenlevens heeft gekost.

Voor het CGVS is zijn getuigenis niet geloofwaardig : hij heeft geen enkele foto in gezelschap met de bommenleggers…